วันนี้ตอนไปเรียน
ต้องทำวิชาดนตรีไทย อาจารย์ให้แปลโน้ตไทยเป็นโน้ตสากล
ยากอ่ะแปลไม่ได้ กะลอกเพื่อน ลอกเจ ( มันเก่งที่สุดแล้วอ่ะ )
ตอนเข้าแถว มันมาถามว่าเสร็จยัง
เราก็บอกว่า ยัง เมื่อคืนตั้งปณิธานไว้ว่าตอนเช้าจะมาลอกเจ
มันสวนกลับ
มันบอกว่า เราก็ตั้งปณิธานไว้เหมือนกันว่าคืนนี้ต้องทำให้เสร็จ
โอ้โห ปณิธานของคนขยันและไม่ขยัน แตกต่างกันจริงเน้อ
มานั่งลอกการบ้านตอนชั่วโมงฆ้องวงใหญ่
อาจารย์ประจำวิชาดันเข้ามาตอนนั้นพอดี
ซวยเลย???
พอถึงชั่วโมงแกเลยให้ทำใหม่ คราวนี้เปลี่ยนเพลงใหม่ด้วย
นั่งทำกันต่อหน้าต่อตาเลย
ไอ้เราก็ทำไม่ได้ ถามใคนก็มีแต่คนเกี่ยงกันอธิบาย
จะไม่พูดอะไรมากแหละ เพื่อนคนอื่นๆเขาคงไม่เคยเห็นเรา
อยู่ในสายตา หรืออาจไม่สนใจเราทุกคนเลยก็ได้
เซ็ง เซ็ง ตอนเย็นเจอไอ้รุ่นน้องคนหนึ่ง เราก็ทักมัน
ว่า วัยยี้ซ้อมเหรอ
มันไม่คุยคะ มันเดิน ผ่านเราไปเลย
เราเลยตะโกนด่ามันไล่หลัง ว่า
แม่ง หยิ่ง ขี้เก๊ก
เกลียดมันนนนนนนนนนน
ไอ้น้องคนนั้น ก็คือไอ้กันต์ที่มันเอกซอสามสาย แต่มันดันเล่น
ซออู้เก่งไง...เดี๋ยวก็ใช้แผนเดิมซะเลย ( แผนจับขังไว้ในห้อง
รอให้คอนเสิร์ตจบล้วค่อยปล่อย )
ไม่รู้ว่าปอนด์เพื่อนเราไปหลงชอบคนอย่างมันได้ไงเนียะ
เอาเถอะ...ยังไงมันก็เป็นรุ่นน้องอ่านะ